(untitled) (پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست)
میانجیگری از لحاظ ماهیتی، به عنوان یک فرایند مهم با ظرفیت بالا برای حل اختلاف‌ها تلقی می‌گردد؛ اما در ایران به طور گسترده، به ویژه در فیصله‌ی دعاوی تجاری بین‌المللی به کار نمی‌رود؛ از جمله موانع مؤثر در این زمینه، فقدان قانون مشخص در حقوق داخلی می‌باشد؛ قانون نمونه‌ی میانجیگری آنسیترال، در این راستا تدوین شده؛ اما نمی‌تواند به عنوان الگویی جامع برای تمام کشورها که نظام‌های حقوقی متفاوتی دارند باشد؛ ضعف تأثیر شرط میانجیگری یکی از چالش‌های این نهاد است و مقاله با بررسی و رفع چالش پیش‌گفته که از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، به روش توصیفی تحلیلی بوده؛ تلاش نموده است تا با مطالعه‌ تطبیقی رویه‌های بین‌المللی، راه‌کارهایی به منظور افزایش حمایت‌های اجرایی و توسعه‌ی جایگاه قانونی آن ارائه نماید؛ در نهایت، درمی‌یابیم هنگامی که یک طرف به نحو ممتنع، شرط میانجیگری خود را نقض می‌نماید؛ رویکردهای الزام‌آور، مرجح هستند؛ حال چنانچه یک طرف، دعوای اصلی را بدون توجه به شرط میانجیگری، مستقیماً نزد دادگاه یا داوری اقامه نماید؛ بسته به حوزه‌ی قضایی مربوطه، رویه‌ی ترجیحی از رویکردهای بازدارنده پیروی می‌نماید؛ در مجموع، برقراری ضمانت‌اجراهای قانونی در حقوق داخلی، ضروری است؛ اما الگوبرداری از قانون نمونه‌ی میانجیگری آنسیترال، کفایت نمی‌نماید؛ چرا که این قانون، محدودیت‌هایی دارد.