(untitled) (پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست)
امروزه با گذر از توسعه در ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی و تجمیع همهی آنها ذیل توسعه پایدار کشورها تلاش دارند تا با بهرهگیری از تمام مکانیسمهای موجود خود از جمله منابع طبیعی و خدادادی، خاصه صنعت مس به‌این مهم نائل ‌آیند زیرا وجود فرصت‌های متعدد در بخش معدن مس و صنایع وابسته به آن، نیروی محرکی برای توسعه همکاری‌های اقتصادی بین‌المللی و گسترش صادرات کشورها ‌ایجاد نموده که‌این امر به نوبهی خود موجبات توسعه پایدار در نظام حقوق بین‌الملل را فراهم میآورد از ‌این رو مقاله حاضر تلاش دارد تا با کاربست روش توصیفی و تحلیلی به سوال پژوهش مبنی بر‌اینکه تأثیرپذیری صنعت مس از حقوق بین‌الملل توسعه ی پایدار در تجربه ی ایران و چین چگونه است؟ در پاسخ‌این فرضیه مطرح است که « به نظر میرسد که در تجربهی چین دو استراتژی کاملا متمایز و هدفمند از جمله « استراتژی راهبردی معدنکاری سبز» و «معدنکاری مسئولانه» برای تأثیرپذیری صنعت مس از حقوق بین‌الملل توسعه ی پایدار طراحی و تدوین شده است در حالی که بررسی برنامههای ایران در این راستا نشان میدهد که نه تنها برنامهی مشخص و هدفمندی همچون چین ندارد بلکه حتی نسخهای الگو برداری شده از آنها در سیاستهای توسعهای ایران دیده نمیشود» نتیجهگیری مقاله نشان میدهد که دو استراتژی کاملا متمایز و هدفمند چین سبب شده تا این کشور در راستای عملیاتیسازی اصول توسعهی پایدار حقوق بینالملل گامهایی به مراتب جدی برداشته که خود میتواند نویدگر‌ آیندهای با کاهش کربن باشد موضوعی که فقدان آن در برنامه ایران به وضوح مشاهده میشود