پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 1403 11 01 A Legal Analysis of Confidentiality in International Commercial Arbitration: Challenges Arising from the Digitalization of Documents and Electronic Evidence تحلیل حقوقی محرمانگی در داوری تجاری بین‌المللی؛ چالش‌های ناشی از دیجیتالی‌شدن اسناد و ادله الکترونیکی 292 314 FA غلامحسین عاشقی دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه ارومیه، ایران سلمان علیپور استادیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه ارومیه، ایران Journal Article 1403/07/15 Confidentiality is one of the principal reasons commercial actors choose international arbitration, as parties generally expect their contractual, financial, technical, and commercially sensitive information to remain protected from public disclosure. Nevertheless, confidentiality is not regarded in all legal systems as an inherent, absolute, or uniformly enforceable principle and may instead arise from party agreement, the law of the arbitral seat, institutional rules, tribunal orders, or professional obligations. The distinction between privacy and confidentiality is therefore fundamental, since the exclusion of third parties from arbitral hearings does not necessarily prohibit the subsequent disclosure of pleadings, evidence, procedural decisions, or awards. Using a descriptive-analytical method, this study examines the legal foundations, scope, exceptions, and enforcement mechanisms of confidentiality, with particular emphasis on the challenges created by digital documents and electronic evidence. The findings indicate that instant duplication, cross-border transmission, recoverability of deleted data, embedded metadata, cloud storage, virtual hearings, and artificial-intelligence-assisted processing have significantly increased the risks of accidental disclosure, unauthorized access, and secondary use of arbitral information. The development of smart contracts and technology-based dispute-resolution mechanisms has also generated new concerns regarding permanent data storage, user identification, and the responsibility of technology providers. Confidentiality may additionally conflict with statutory disclosure duties, judicial proceedings, award enforcement, the right of defense, public policy, and demands for transparency. The study concludes that digital confidentiality must be understood not merely as a negative duty to refrain from disclosure, but as an active obligation involving access control, cybersecurity, data minimization, secure transmission, incident response, and final deletion. Detailed confidentiality clauses, cybersecurity protocols, encryption, role-based access, controlled electronic disclosure, and clearly allocated institutional and technological responsibilities are therefore essential to ensuring effective protection throughout the arbitral process. محرمانگی از مهم‌ترین دلایل گرایش فعالان اقتصادی به داوری تجاری بین‌المللی است؛ زیرا طرفین انتظار دارند اطلاعات قراردادی، مالی، فنی و تجاری آنان خارج از فرایند حل اختلاف افشا نشود. بااین‌حال، محرمانگی در همه نظام‌های حقوقی اصلی ذاتی، مطلق و یکسان به شمار نمی‌آید و ممکن است از توافق طرفین، قانون مقر داوری، قواعد مؤسسات داوری، دستورهای دیوان یا تعهدات حرفه‌ای ناشی شود. تمایز میان خصوصی‌بودن رسیدگی و محرمانگی اطلاعات نیز اهمیت اساسی دارد؛ زیرا غیرعلنی‌بودن جلسات لزوماً ممنوعیت افشای اسناد، لوایح یا رأی را ایجاد نمی‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی، مبانی، قلمرو، استثنائات و ضمانت اجرای محرمانگی را با تمرکز بر چالش‌های ناشی از دیجیتالی‌شدن اسناد و ادله الکترونیکی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد ویژگی‌هایی مانند تکثیرپذیری سریع، انتقال فرامرزی، امکان بازیابی داده‌های حذف‌شده، وجود فراداده، ذخیره‌سازی ابری، جلسات مجازی و استفاده از هوش مصنوعی، خطر افشای ناخواسته و دسترسی غیرمجاز را افزایش داده‌اند. توسعه قراردادهای هوشمند و سازوکارهای حل اختلاف فناورانه نیز مسائل جدیدی درباره ماندگاری داده، هویت کاربران و مسئولیت ارائه‌دهندگان خدمات ایجاد کرده است. افزون بر این، محرمانگی ممکن است با الزام‌های قانونی، اجرای رأی، حق دفاع، نظم عمومی و ضرورت شفافیت تعارض پیدا کند. نتیجه پژوهش آن است که محرمانگی در محیط دیجیتال باید از یک تعهد صرفاً منفی به تعهدی فعال برای کنترل دسترسی، حفاظت سایبری، حداقل‌سازی داده‌ها و حذف امن اطلاعات تبدیل شود. تنظیم شروط دقیق محرمانگی، تصویب پروتکل امنیت سایبری، محدودکردن دسترسی، رمزگذاری اطلاعات و تعیین مسئولیت مؤسسات و ارائه‌دهندگان فناوری، از مهم‌ترین راهکارهای حمایت مؤثر از اطلاعات داوری است.

https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/132/423