پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 6 2024 08 15 An Examination of the Unity, Distinction, and Interaction of Religion and Ethics from the Perspective of Ṣadr al-Muta’allihīn بررسی اتحاد، تباین و تعامل دین و اخلاق از دیدگاه صدرالمتالهین 1 12 10.61838/csjlp.6.1.1 FA محمدرسول روزبه استادیار،گروه معارف اسلامی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. Journal Article 2024 02 21 <p>The relationship between religion and ethics is one of the oldest issues in the philosophy of ethics, tracing back to Socrates and Plato’s Euthyphro. In recent centuries, this issue has gained renewed attention, as contemporary religious philosophers, observing a lack of spirituality in Western society, have turned back to religion and theological concerns, reviving Renaissance ideals. Interestingly, both religious and atheistic philosophers (such as Marx, Nietzsche, and Freud) have developed theories on this matter. In terms of the importance and precedence of religion and ethics, it can be noted that both concepts date back to the emergence of humanity, although religion in the sense of religious law began with Noah. The discussions presented here aim to impartially address various viewpoints without favoring any particular stance. This study uses a descriptive-analytical method to examine Mullā Ṣadrā’s perspective on religion and ethics, exploring the relationship between these concepts from the standpoint of Ṣadr al-Muta’allihīn. According to the findings, Ṣadrā’s transcendent philosophy, with its unique approach, connects humanity existentially to God, directing individuals toward their ultimate purpose. He identifies the perfection of the human soul and the attainment of happiness as the ultimate goal of human existence. Through this lens, humans have the potential to ascend to the level of angels, provided they embark on the path of perfection and adhere to the divine teachings conveyed by the prophets.</p> <p>رابطه دین و اخلاق، کهن­ترین مساله فلسفه اخلاق است و تاریخچه آن به سقراط و رساله اوتیفرون افلاطون باز می­گردد. این مساله در قرون اخیر مورد توجه واقع شده و فیلسوفان دینی معاصر که جامعه غرب را خالی از معنویت دیده­اند دوباره به سوی دین و مسایل کلامی رانده شده، دوره رنسانس را احیا نمودند. نکته جالب این است که هم فیلسوفان دیندار و هم ملحدان (نظیر مارکس، نیچه و فروید) راجع به این مساله نظریه­پردازی کرده­اند. در ارتباط با اهم و مهم بودن دو مقوله دین و اخلاق می­توان گفت پیشینه دین واخلاق به پیدایش بشر باز می­گردد، ولی دین به معنای شریعت از زمان نوح معنا پیدا کرده است. در مباحث مطرح شده سعی بر این بوده است که جانبداری خاصی از هیچ دیدگاهی به عمل نیاید و کاملا بی­طرفانه دیدگاه­ها بیان شده است. در این پژوهش سعی شده است تا با بهره‌گیری از روش توصیفی- تحلیلی به بررسی دیدگاه ملاصدرا در زمینه دین و اخلاق پرداخته شده و رابطه بین این دو مفهوم از دیدگاه صدرالمتالهین مورد بررسی و کنکاش قرار گیرد. بر اساس نتایج در حكمت متعالیه صدرا با نگرش خاص خود، انسان را وارد ارتباط وجودی با خدا و در حركت و سیر به سوی هدف غایی نموده و استكمال نفس انسانی و رهیابی به سعادت را غایت نهایی انسان معرفی كرده است. با این اندیشه انسان تاب فرشته شدن را هم دارد اگر در مسیر كمال قرار گرفته و به كلام وحی از زبان انبیاء ره جوید.</p> https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/218/115