پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 5 1402 07 01 The Legal Status of Closing International Straits in Peacetime: A Case Study of the Strait of Hormuz وضعیت حقوقی انسداد تنگه‌های بین‌المللی در زمان صلح مطالعة موردی تنگة هرمز 251 268 10.61838/ FA سجاد حسن پور دانشجوی دکتری، گروه حقوق بین‌الملل عمومی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. فرید آزاد بخت استاد یار،گروه حقوق بین‌الملل عمومی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران مسعود قاسمی استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‏شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. Journal Article 1401/11/05 <p>Parallel to the evolution of the law of the sea regarding the rights of States over maritime areas, the legal regime of international straits has also undergone significant transformations. In this context, the possibility of closing straits during peacetime has become a subject of inquiry for Iranian scholars of international law. Based on the hypothesis that an economic embargo—despite its illegitimacy—has neither been recognized as an act of armed conflict nor as an equivalent thereto, it is not permissible to establish a state of war in such straits. Nevertheless, under the 1958 and 1982 conventions, the closure of straits in peacetime is not governed by a uniform regime, thus necessitating a detailed legal analysis, which is undertaken in this article using an analytical–descriptive method. The findings indicate that if Iran is recognized as a permanent objector to transit passage, the northern part of the Strait of Hormuz would be subject to the non-suspendable innocent passage regime under the 1958 Convention, and pursuant to paragraph 4 of Article 16 of that Convention, it would not be permissible to suspend innocent passage, even partially or temporarily, during peacetime.</p> <p>به موازات تحول در حقوق دولت‌ها در پهنة دریاها، رژیم حقوقی تنگه‌های بین‌المللی نیز دستخوش دگرگونی شده است. در این راستا امکان انسداد تنگه‌ها در زمان صلح، مورد پرسش پژوهشگران ایرانی حقوق بین‌الملل است. در پرتو این فرضیه که تحریم اقتصادی به‌رغم عدم مشروعیت، مخاصمه و یا در حکم آن شناسایی نشده است، نمی‌توان وضعیت جنگی را در تنگه‌ها برقرار کرد. بااین‌حال در اسناد و کنوانسیون‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۲، انسداد تنگه‌ها در زمان صلح، تابع رژیم واحدی نیست و نیازمند واکاوی حقوقی است که در این مقاله با روش تحلیلی و توصیفی صورت می‌پذیرد. یافته‌ها مؤید آن است که اگر ایران معترض دائمی عبور ترانزیت شناخته شود، قسمت شمالی تنگة هرمز تابع رژیم عبور بی‌ضرر غیرقابل‌تعلیق کنوانسیون ۱۹۵۸ بوده و به استناد بند ۴ مادة ۱۶ کنوانسیون موصوف، نمی‌ﺗﻮان در زمان صلح، عبور بی‌ضرر را حتی به‌صورت محدود و موقت تعلیق کرد.</p> https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/426/403