پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 8 بهار 1405 1405 01 02 A Comparative Study of the Role of Good Faith, Reasonableness, and Fairness in Contract Completion under Iranian Law and Common Law بررسی تطبیقی جایگاه حسن‌ نیت‌، معقول بودن و انصاف در تکمیل قرارداد در حقوق ایران و کامن­‌لا 1 22 10.61838/csjlp.566 FA سعيد مرادى گروه حقوق خصوصى، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامى، زنجان، ايران. عليرضا نواريان گروه حقوق خصوصى، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامى، زنجان، ايران. محمدباقر قربانوند گروه حقوق خصوصى، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامى، زنجان، ايران. Journal Article 1404/02/03 <p>A contractual supplement, or gap filler, is a provision supplied by law or the court to address a gap or deficiency in a contract in cases where the parties have not reached an agreement on a specific matter. At times, for various reasons, the contracting parties may be unwilling or unable, at the time of concluding the contract, to agree on certain contractual terms such as the quantity or quality of the subject matter, the price, the method of payment, or the duration of the contract. Accordingly, while entering into the contract, they either postpone determining the desired terms to a future agreement or merely specify a criterion for their determination. This research, conducted using a descriptive–analytical method and aimed at examining the role of good faith, reasonableness, and fairness in contract completion under Iranian law and common law, concluded that in common law jurisdictions, contract completion is recognized and accepted. However, in Iranian law, contract completion faces two fundamental objections: the rule prohibiting gharar (excessive uncertainty) and the principle requiring detailed knowledge of the subject matter of the transaction. Nevertheless, an examination of the concept of gharar and the instances of sufficiency of general knowledge in Article 216 of the Iranian Civil Code indicates that these two principles cannot be regarded as serious impediments to recognizing the validity of open contracts.</p> <p>مکمل‌ قراردادی یا گپ‌ فیلرشرطی‌ است‌ که‌ قانون یا دادگاه جهت‌ رفع‌ گپ‌ و خلاء موجود در قرارداد در مواردی که‌ طرفین‌ در مورد یک‌ موضوع خاص توافق‌ نکرده‌اند، تدارك می‌بیند. گاه طرفین قرارداد به هر دلیل در زمان انعقاد عقد نمی­خواهند یا نمی­توانند پیرامون برخی از شروط قرارداد نظیر مقدار یا کیفیت مورد معامله، قیمت، نحوۀ پرداخت و مدت قرارداد توافق کنند. از این رو ضمن انعقاد قرارداد، تعیین شروط مورد نظر را به توافق آینده موکول کرده یا صرفا به تعیین معیاری جهت تعیین آن اکتفا می­کنند. در این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی و با هدف بررسی «جایگاه حسن نیت، معقول بودن و انصاف در تکمیل قرارداد در حقوق ایران و کامن­لا»، انجام گرفت؛ این نتیجه حاصل شد که: در کشورهای تابع نظام کامن­لا تکمیل قرارداد مورد پذیرش قرار گرفته است. اما در حقوق ایران تکمیل قرارداد با دو ایراد اساسی مواجه است: یکی قاعده­ی نفی غرر و دیگری اصل لزوم علم تفصیلی به مورد معامله. با این حال بررسی مفهوم غرر و مصادیق کفایت علم اجمالی در ماده 216 ق.م. نشان می­دهد که این دو نمی‌توانند مانع جدی در راه پذیرش اعتبار قرارداد باز به حساب آیند.</p> https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/566/331