پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 5 2023 08 23 The Scope of Revocation of Offer in Iranian, English, and United States Law: A Comparative Study مقایسه محدوده امکان رجوع از ایجاب در حقوق ایران، انگلستان و ایالات متحده آمریکا 187 200 10.61838/ FA صمد شورچه دانشجوی دکتری، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران. سيدحسين صفائي استاد تمام، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران نجاد علي الماسي استاد تمام، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران Journal Article 2023 05 10 <p class="BodyStyle" style="text-align: justify; line-height: 150%; direction: ltr; unicode-bidi: embed;"><span lang="EN-GB" style="font-size: 10.0pt; line-height: 150%;">Revocation of offer constitutes a pivotal concept in the pre-contractual stage, playing a crucial role in balancing the offeror’s autonomy with the offeree’s legitimate reliance. It defines the boundary between non-binding negotiations and enforceable contractual obligations and directly affects legal certainty and transactional stability. This study adopts an analytical and comparative approach to examine the scope of revocation of offer in Iranian, English, and United States law. The findings indicate that Iranian law, largely grounded in a will-based approach, generally permits revocation prior to acceptance, subject mainly to formal limitations. English law, while maintaining the general rule of revocability, restricts it through mechanisms such as option contracts and estoppel. United States law goes further by recognizing firm offers and by developing reliance-based doctrines, including promissory estoppel, thereby providing stronger protection for the offeree’s expectations. The study concludes that these differences stem from distinct legal philosophies and that focusing on the “scope” rather than the mere “possibility” of revocation offers a more precise analytical framework for regulating pre-contractual relations.</span></p> <p>رجوع از ایجاب یکی از مفاهیم کلیدی در مرحله پیش‌قراردادی است که نقش تعیین‌کننده‌ای در توازن میان آزادی اراده ایجاب‌کننده و اعتماد مشروع مخاطب ایفا می‌کند. این نهاد حقوقی، مرز میان عدم تعهد و التزام قراردادی را مشخص می‌سازد و از این حیث، تأثیر مستقیمی بر امنیت حقوقی و ثبات معاملات دارد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–تطبیقی، به بررسی محدوده امکان رجوع از ایجاب در سه نظام حقوقی ایران، انگلستان و ایالات متحده آمریکا می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که حقوق ایران عمدتاً بر مبنای رویکرد اراده‌گرایانه، رجوع از ایجاب را تا پیش از تحقق قبول مجاز می‌داند و محدودیت‌های آن بیشتر ماهیتی شکلی دارند. در مقابل، حقوق انگلستان با حفظ اصل قابلیت رجوع، از طریق نهادهایی مانند قرارداد اختیاری و استاپل، دامنه این اختیار را محدود می‌کند. حقوق ایالات متحده آمریکا با شناسایی ایجاب لازم و توسعه نظریه‌های اتکا و promissory estoppel، حمایت گسترده‌تری از اعتماد مخاطب به عمل می‌آورد. نتیجه مطالعه نشان می‌دهد که تفاوت این نظام‌ها ریشه در فلسفه‌های حقوقی متفاوت آن‌ها دارد و تمرکز بر «محدوده» رجوع، به‌جای امکان یا عدم امکان آن، چارچوب تحلیلی دقیق‌تری برای تنظیم روابط پیش‌قراردادی فراهم می‌کند.</p> https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/675/373