پژوهش‌های تطبیقی فقه، حقوق و سیاست 3060-6314 در دست انتشار 1406 04 01 The Husband’s Qiwāmah and Its Impact on Coercion into Sexual Intercourse from the Perspective of Islamic Jurisprudence قوّامیت زوج و تأثیر آن در اجبار بر مباشرت جنسی از منظر فقه اسلامی 1 17 FA سمیه ابراهیمی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. عذرا انتخابیان گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. ابوالحسن سلطانی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. Journal Article 1405 01 11 <p>The intimate marital relationship naturally fulfills the sexual needs of both spouses and contributes to their tranquility and well-being. The importance of mutual consent and the absence of coercion in such relations constitutes a defining characteristic of a marital relationship that strengthens the family. Given that coercion sometimes occurs in marital relations, women generally suffer more serious harm as a consequence. The husband is regarded as having qiwāmah (marital authority and responsibility) over his wife; however, he must attain a sufficient level of personal and intellectual maturity to understand that qiwāmah does not justify coercion or domination. One of his responsibilities toward his wife is to create conditions conducive to tranquility and security within family life. Accordingly, he should seek to minimize coercion in all forms of marital relations, whether intimate or general, so that the family can serve as a secure environment for nurturing and personal development. From jurisprudential, legal, and psychological perspectives, principles and rights such as the prohibition of imposing undue hardship (ʿusr wa ḥaraj) on the wife and the wife’s right of retention (ḥaqq al-ḥabs), among others, restrict such coercion to some extent. Nevertheless, additional safeguards, including the legal regulation and criminalization of coercion by a husband in his relationship with his wife, are necessary to prevent the husband’s qiwāmah from becoming a basis for coercion in marital relations. This article employs a descriptive–analytical method and examines various dimensions and consequences of coercion in relations between spouses. An analysis of different jurisprudential sources, including both Imamī Shiʿi and Sunni jurisprudence, together with relevant legal grounds, can provide substantial arguments against coercion, establish the principle of non-coercion as a fundamental norm in marital relations, and render existing limitations more purposeful. Such an approach can contribute to achieving balance within the family, with the ultimate objective of reducing harm to the family.</p> <p>رابطه خاص زناشویی، نیاز زن و شوهر را از لحاظ طبیعی تأمین و سبب آرامش ایشان می‌شود. اهمیت رضایت طرفین و عدم اجبار در این ارتباط، شاخصه یک رابطه تحکیم‌بخش برای خانواده است. با توجه به اینکه گاها موارد اجبار در مسائل زناشویی وجود دارد معمولا زنان آسیب‌های بیشتری را متحمل می‌شوند. مرد به عنوان قوّام زن محسوب می‌شود و باید به این رشد و بالندگی فردی و معرفتی رسیده باشد که قوّامیت دلیل بر اجبار و تحکّم نیست و یکی از وظایف او در ارتباط با همسر خویش ایجاد شرایط آرامش‌بخش در محیط زندگی است لذا باید بتواند اجبار در هر رابطه‌ای اعم از خاص و عام را به حداقل برساند تا خانواده مأمنی جهت پرورش و مکانی برای رشد باشد. از منظر فقهی، حقوقی و روانشناسی مواردی مانند عدم عسر و حرج نسبت به زن، حق حبس زن و ... تا حدودی این اجبار را محدود می‌کند اما پشتوانه‌ای مانند قانون‌مند ساختن و جرم‌انگاری اجبار از جانب شوهر در ارتباط با او ضروری است تا قوّامیت مرد، عامل اجبار مرد در این ارتباط نشود. مقاله به روش توصیفی – تحلیلی است و به جنبه‌های متفاوت و تبعات اجبار در روابط زن و شوهر می‌پردازد و بیان مستندات فقهی(امامیه و عامه) و حقوقی متفاوت می‌تواند ادله محکمی را جهت عدم اجبار مطرح کند و آن را به عنوان یک اصل در ارتباط زناشویی بپذیرد و محدودیت‌ها را هدفمند سازد تا بتواند در خانواده یک اعتدالی را بوجود آورد و در این راستا هدف از آن کاهش آسیب‌های خانواده باشد. </p> https://csjlp.org/index.php/csjlp/article/download/825/483