تبیین مولفه ها و مبانی افزایش مشارکت در حکومت از منظر قرآن، نهج البلاغه و غررالحکم

چکیده

هدف از این پژوهش تبیین مولفه‌ها و مبانی افزایش  مشارکت در حکومت از منظر قرآن، نهج البلاغه و غررالحکم می‌باشد. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی بر اساس لغت کاوی و معنا کاوی از متون دینی می‌باشد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها در این تحقیق سند کاوی و فیش برداری متون دینی و برخی از اسناد قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بود. یافته‌های تحقیق نشان داد مولفه‌ها و مقوله‌های مستخرجه مثل عدل و عدالت گرایی، حق و حقیقت گرایی، مشورت خواهی و مشورت گرایی، صراحت و صداقت، احترام به قانون وقانون گرایی در افزایش مشارکت عمومی در تشکیل و اداره حکومت اسلامی نقش بسزایی دارد. در بررسی متون دینی و نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران با امعان نظر به نقش مردم درتشکیل و اداره امور حکومتی، در بسیاری از آیات، حکمت ها،خطبه هاونامه‌ها (از جمله آیه 10و18 سوره فتح،آیه 3 سوره بقره،خطبه 34 ونامه 53 نهج البلاغه) و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (از جمله: بند 8 اصل 3، اصل 6، اصل 7، اصل 8، اصل 26، اصل 27، اصل 56، اصل 58، اصل 59، اصل 62، اصول 100 الی 104، اصل 114 و...)  مشاركت عمومی مورد تاکید قرار گرفته است.