واگذاری قرارداد در اصول قراردادهای تجاری بین‌المللی (مطالعه تطبیقی حقوق انگلستان و حقوق ایران)

گلنوش  نجبائي; علی زارع; غلامعلي  سيفي زيناب

doi:10.61838/csjlp.549

نویسندگان

گلنوش نجبائي گروه حقوق خصوصی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. نویسنده https://orcid.org/0009-0004-3106-5541
علی زارع گروه حقوق خصوصی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. نویسنده https://orcid.org/0000-0001-8957-1376
غلامعلي سيفي زيناب استادیار، گروه حقوق خصوصي، دانشكده حقوق، دانشگاه شهيد بهشتي، تهران، ايران. نویسنده https://orcid.org/0000-0002-7592-2515

DOI::

https://doi.org/10.61838/csjlp.549

کلمات کلیدی:

تجاری بین‌المللی, مطالعه تطبیقی, حقوق انگلستان, حقوق ایران

چکیده

این پژوهش به بررسی تطبیقی واگذاری قرارداد در اصول قراردادهای تجاری بین‌المللی با تمرکز بر حقوق انگلیس و ایران می‌پردازد. هدف اصلی این مطالعه شناسایی و تحلیل شباهت‌ها و تفاوت‌های موجود در رویکرد این دو سیستم حقوقی به مسئله واگذاری قرارداد است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هر دو سیستم حقوقی واگذاری قرارداد را به عنوان انتقال حقوق و تعهدات قراردادی از یک طرف به طرف ثالث به رسمیت می‌شناسند. با این حال، تفاوت‌هایی در نحوه تعریف و تفسیر این مفهوم وجود دارد. در حقوق انگلیس، اصل آزادی قراردادها نقش محوری در واگذاری قرارداد ایفا می‌کند و رضایت طرفین قرارداد اصلی از اهمیت بالایی برخوردار است. در حقوق ایران، با وجود عدم وجود مقررات صریح و جامع در این زمینه، رویه قضایی و دکترین حقوقی به تدریج به شناسایی و پذیرش این نهاد حقوقی پرداخته‌اند. واگذاری قرارداد آثار و تبعاتی برای طرفین قرارداد اصلی و طرف ثالث ایجاد می‌کند. در حقوق انگلیس، طرف ثالث جانشین طرف واگذارکننده در تمامی حقوق و تعهدات قراردادی می‌شود. در حقوق ایران، آثار واگذاری قرارداد تا حدودی مبهم است و نیاز به بررسی‌های دقیق‌تر دارد. هر دو سیستم حقوقی محدودیت‌هایی را برای واگذاری قرارداد در نظر می‌گیرند. این محدودیت‌ها شامل مواردی مانند ماهیت شخصی قرارداد، ممنوعیت قانونی و توافق طرفین قرارداد اصلی است. در هر دو سیستم حقوقی اراده طرفین قرارداد در واگذاری قرارداد نقش مهمی دارد.

مراجع

Abdollahi Nejad, K., Soltani, A.-A., & Sarvari. (2016). Voluntary Assignment of Contracts Compared to Novation. Islamic Humanities Journal(19), December.

Ansari Nasab, M., Moradi, H., & Almasi, N. A. (2018). Transfer of Contractual Rights and Obligations in Iranian Law and International Instruments. Journal of Civil Jurisprudential Teachings(18), Autumn-Winter.

Bahraini, A. (2021). A Comparative Study of the Legal Status of the Prohibition Clause on the Assignment of Contractual Rights and Obligations to Third Parties in Romano-Germanic and Common Law Systems [M.A. Thesis, Shahid Beheshti University].

Beale, H. (2020). Contract Law. Oxford University Press.

Bonell, M. J. (2019). An International Restatement of Contract Law: The UNIDROIT Principles of International Commercial Contracts. Oxford University Press.

Bridge, M. G. (2016). The nature of assignment and non-assignment clauses. Law Quarterly Review, 1, 121-135.

Chitty, J. (2015). Chitty on Contracts: General Principles (Vol. 1). Sweet & Maxwell.

Kashani, M. (2019). Contract Law. Mizan Publishing.

Katouzian, N. (2021). Civil Law Series: General Rules of Contracts (Vol. 3). Ganj-e Danesh.

McKendrick, E. (2020). Contract Law. Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/he/9780198855293.001.0001

Moghadam, I. (2007). Contract Assignment. Journal of the Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, 37(4), 183-199.

Sarbazian, & Ranjbari. (2015). The Concept of Ownership and Its Time of Transfer in Imamiyyah Jurisprudence, Iranian, and English Law. Comparative Studies of Islamic and Western Law Quarterly, Spring.